Başmakçı

İlin en güney ucunda yer alan ilçe il merkezine 129 km. uzaklıkta söğüt dağlarına yaslanmıştır. Afyon-Burdur karayolundan 23 km. uzaklıkta bulunan Başmakçı 1988 yılında ilçe olmuştur. İlçenin yüzölçümü 369 km2, nüfusu 15.772’dir. Isparta, Kula, Ladik, Hereke tipi halı dokumacılığı, gül yetiştiriciliği, kuş cenneti Acı Gölü ve tavuk çiftlikleri ile ünlü ilçe; Türkiye yumurta borsasının merkezidir. İlçede daha çok gül, şeker pancarı ve haşhaş bitkileri yetiştirilmektedir.

Bolvadin

Afyon-Konya karayolu üzerinden 13 km. içeride İl merkezine 61 km. uzaklıkta, antik Kral Yolu üzerinde ve Eber gölü kenarında kurulmuştur. Afyon’un merkez ilçesinden sonra en büyük ilçelerinden olan Bolvadin, 1924 yılında ilçe olmuştur. Yüzölçümü 926 km2, nüfusu ise : 83.932’dir. İlçede ekonomik hayat tarım, sanayi ve ticarete bağlıdır. İlçenin kendi adını taşıyan ovasında buğday, arpa, mısır, nohut, fasulye, yeşil mercimek, fiğ, şekerpancarı, haşhaş, ayçiçeği yetiştirilmekle beraber elma, armut, kayısı, vişne, kiraz gibi meyvelerde üretilmektedir. Son yıllarda büyük oranda kirlenen Eber gölü; sazlığıyla, yüzen adacıklarıyla (kopak) balık avcılığı ile adını dış ülkelere duyurmuştur. Morfin, hidrat, kodein gibi mamüllerin ana maddesi olan Afyon, 1981 yılında açılan Alkoloid fabrikasında yıllık yaklaşık 50-90 ton arasında üretim yapılmaktadır. İlçemiz turizm ve tarihi eserler yönünden oldukça zengindir. Eber gölü, Heybeli kaplıcası, Horan parkı gezi ve dinlenme yerleridir. 1987 yılında Belediye Müzesi kurulmuştur. Kırkgöz köprüsü, Yanık Kışla, Lala Sinan Paşa Camii, Alaca Camii, Alaca Çeşmesi, Çarşı Camii, Hacı Ahmet Camii, Kırklar Camii, Türbeler, Kara Çeşme, Ak Çeşme, Hacı Ahmet Çeşmesi, Kemerkaya kasabasında yer altı şehri, Özburun kasabasında minarelik deresinde peribacaları, ilçedeki eski Afyon evleri ve insuyu mağarası gezip görülebilecek yerlerdir.

Çobanlar

Afyon’un 25 km. doğusunda düz bir arazi üzerinde yeni kurulmuş ilçelerimizdendir. Afyon il merkezine bağlı olarak ilk defa 1956 yılında Belediye teşkilatı kurulmuş, 10.09.1991 tarihinde fiilen ilçe olmuştur. Yöre tarihinin akarçay kenarındaki höyüklerle yaşıt olduğu ve eski tunç çağına kadar uzandığı bilinmektedir. Yüzölçümü 422 km2, nüfusu ise 13.283’dür. Tarım ve hayvancılık ilçe halkının başlıca gelir kaynağıdır. Topraklarının büyük bir bölümü sulanan Çobanlar, Afyon Şeker Pancarı deposudur.

Dinar

Afyon-Antalya karayolu üzerinde olup, il merkezine 106 km uzaklıkta bulunan ilçemiz 1924 yılında kurulmuştur. Akdeniz-Ege bölgesi arasındadır. İlçe merkezi ve güneyindeki köyler Akdeniz bölgesinde, kuzeyindeki köyler Ege bölgesindedir. Yüzölçümü 1328 km2 nüfusu ise 94.092’dir. Dinar’ın bilinen geçmişi M.Ö.1200 yıllarına kadar inmektedir. Hititlerden, Aka-iyon, Frig, Kimmerler, Persler, Roma, Bizans ve Türklere kadar birçok Anadolu medeniyetlerinden izler taşıyan Dinar, eski çağlardan buyana sürekli bölge başkentliği yapmıştır. Tarihin ilk müzik yarışması olan Marsyas Müzik Şenliği Dinar’da yapılmıştır. Halkın gelir kaynağı büyük ölçüde tarım ve hayvancılığa dayanır. İlçenin önemli tarihi, kültürel ve doğal varlıkları şunlardır. Danteon (Tanrılar kulu tapınağı), Artemis-Anaitis tapınağı, antik tiyatrosu, Agorası (Pazar yeri), antik stadyumu, suçıkan parkı, Pınarbaşı, Karakuyu Kuş Cenneti, Norgaz Piknik Alanı, Cerit ve Zenderi yaylalarıdır.

Emirdağ

Afyon’un 70 km. kuzey doğusunda kurulmuş en eski ilçelerinden biridir. Adını; bögeyi Türk iskanına açan Emir Afşin ile yaslandığı Emirdağlarından almış olan ilçe 1924 yılnda kurulmuştur. Emirdağ yöresinde yerleşim M.Ö.1437 yılına kadar gitmektedir. Bölge; Hititler, Lidyalılar, Persler, Helenler, Romalılar, Bizanslılar, Selçuklular ve Osmanlılar egemenliğine girmiş olup, bu toplumlara ait izler taşımaktadır. İlçenin yüzölçümü 2.111 km2, nüfusu ise 47.162’dir.Arazi yapısı tarım ve hayvancılık için oldukça uygundur.İlçede yetişen ürünlerin başında arpa, buğday, şekerpancarı, nohut, yeşil mercimek, ayçiçeği, hahaş ve yonca gelmektedir. İlçede daha çok koyun yetiştirilmekte olup, Emirdağ yoğurtlarının lezzeti ülke genelinde bilinmektedir. Geleneksel el sanatlarının başında kilim gelir. Emirdağ kilimleri %100 kök boya ve%100 yün üretilmekte olup ticari amaçla yöresel desen ve motifler değiştirilmemiştir. Emirbaba, Gölcük, Çiçekli yaylaları,Balcam Mağarası, Amorium ören yeri ve Sakarya nehrini besleyen Pınarbaşı gezip görülebilecek yerlerdir.

İscehisar

Afyon-Ankara karayolu üzerinde olup, il merkezine 23 km. uzaklıkta bulunan ilçemiz, 1987 yılında ilçe olmuştur. İscehisar adı Karahan boyundan gelen Türklerin adıdır. Yüzölçümü 503 km², nüfusu 23.209’dur.İlçenin ekonomisi büyük ölçüde mermerciliğe dayansa da tarım ve hayvancılıkta önemli bir yer tutar. İlçe merkezinde çalışan nüfusun % 80’i ile köylerde çalışan nüfusun % 20’si mermercilikle uğraşmaktadır. Tarım ve hayvancılık faaliyetleri mermercilikle paralel olarak yürütülmektedir. Mermer; kalkerlerin meta-morfizmaya uğraması sonucu oluşan kaya çeşitlerindendir. Ülkemizde ve dünyada Afyon mermeri olarak bilinen ve tanınan mermer İscehisar’da çıkarılıp işlenmektedir. 2000 yıldır mermer ocakları- nın işletildiği ilçede muhtemel mermer rezervinin 500*10 m3 olduğu hesaplanmıştır. Mermer atıkları çeşitli alanlarda değerlendirilmektedir. Bunlardan bazıları şunlardır: İlaç, boya ve kimya sanayi, inşaat sektörü, seramik porselen ve sert plastik imalatı. İlçede çıkarılan mermer çeşitleri Afyon kaymağı, kirli sarı, afyon şekeri, afyon gülü, kaplan postu ve menekşedir.

Kızılören

Afyon-Antalya karayoluna 3 km.lik bir mesafede kurulmuş olan ilçe, il merkezine 87 km. uzaklıktadır. 1990 yılında ilçe olmuştur. İlçe nüfusu: 4126, yüzölçümü ise 337 km2’dir. İlçenin ismi eskiden Kızılviran olarak geçmekte olup, daha sonra şu anki ismi olan Kızılören adını almıştır. Tarım ve hayvancılık başlıca geçim kaynağıdır. Çoğunlukla tahıl (arpa, buğday)ekimi yapılmaktadır. İlçe merkezinde bulunan Ulu cami ve korumaya alınan Çınar ağacı ve şehir merkezindeki tarihi evler görülmeye değer yerlerdir.

Sincanlı

Afyon-Uşak-İzmir karayolu üzerinde, il merkezine 33 km uzaklıktadır. Kendi adını taşıyan ovasında doğu-batı ve kuzey-güney uzantılı, günümüzde de izleri görülen antik yolların kavşağında kurulmuştur. İlçe zaman içerisinde Hititler, Romalılar, Bizanslılar, Selçuklular ve Osmanlıların egemenliğine girmiş olup XI: yüzyıla kadar Bizans egemenliği altında kalan yöremiz, XII: yüzyılda Türklerin eline geçmiştir. Sincanlı, Cumhuriyetten sonra 1934 yılına kadar köy olarak kalmış, bu tarihten itibaren nahiye merkezi olmuştur. 01.01.1948 yılnda belediye teşkilatı kurulmuş, 1953 yılında ilçe merkezi haline gelmiştir. İlçenin yüzölçümü 845 km2, nüfusu ise 57.936’dır. İlçe ekonomisinin temeli tarımdır. Yetiştirilen başlıca ürünler ise haşhaş, buğday, arpa, pancar, patates, ayçiçeği, elma ve vişnedir. İlçenin ova kesiminde büyükbaş hayvan besiciliği yanında, kültür ırkı süt inekciliğide gelişme safhasındadır. Küçükbaş hayvancılık ise daha ziyade dağlık kesimde yapılmakta olup, koyun ve keçi yetiştirilmektedir. İlçede Tazlar Köyü orman içi piknik alanı, Başkomutan Milli Parkı, Büyük Taarruz Şehitliği, Çiğiltepe Albay Reşat Anıtı, Yıldırım Kemal Şehitliği, Sinanpaşa ve Kureşbaba(Boyalı) Külliyeleri, Otuziki inler, Çoban su uçtuğu, Kırka göleti, Serban göleti gezilip görülecek yerlerdir.