Buharkent



              Buharkent nüfusunun temelini teşkil eden  Ortakçı Köyü, 1901 yılı Eylül ayının 14. gününü 15. gününe bağlayan gecede büyük bir deprem geçirmiştir. Bu depremde 53 kişi hayatını kaybetmiş, köy oturulamaz hale gelmiştir. Burhaniye adını alması da dönemin Padişahı 2. Abdülhamit�in 18. oğlu olan Burhanettin�e izafeten almıştır. Diğer bir rivayete göre, kurulmasında özel ilgi gösteren İzmir Valisi Kamil Paşanın oğlu Burhanettin�den Burhaniye adını aldığı söylenmektedir.

              Kuruluşundan hemen sonra bünyesinde büyük bir nüfus toplayan ve ona paralel olarak gelişen Burhaniye
    �de 2. Meşrutiyetin ilanına müteakip 1908 yılında belediye statüsüne kavuşmuştur. 1 Mart 1954�de halkın isteği doğrultusunda Burhaniye�ye ikinci defa belediye teşkilatı kurulmuştur.

              1955 yılına kadar Kuyucak ilçesine bağlı bir kasaba olarak kalan Burhaniye 1955 yılında, 8 bağlı köyü ile birlikte Bucak teşkilatına kavuşmuştur.

              Bu zaman içerisinde 1 Mart 1942 yılına kadar Nazilli İlçesine, bu tarihte Nazilli ilçesinden ayrılarak Denizli - Sarayköy ilçesine bağlanmış, 1 Mart 1953 yılında Kuyucak�ın ilçe olması üzerine Kuyucak ilçesine bağlanmıştır.

              Burhaniye kasabası 18 Haziran 1987 tarihinde yürürlüğe giren 3392 sayılı Kanunla ilçe teşkilatı statüsüne kavuşarak 3 Eylül 1988 tarihinde fiilen teşkilatlanarak Buharkent ilçesi olmuştur.
    Toplam yüzölçümü 121 Km2, İlçe merkezinin rakımı ise 160 metredir.

               2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına 12 984 kişi yaşayan ilçede 1 bağlı belediye ve 8 köy bulunmaktadır.

              İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. Sahip olduğu arazinin büyük bir kısmı sulanamayan kıraç, ormanlık alanlarla kaplıdır.  İlçede 1968�de başlayan tavukçuluk faaliyeti ile 80�e yakın olan tavuk çiftliklerinde çalışanlarla birlikte 400�e yakın aile geçimini bu alanda sağlamaktadır. Genellikle yumurta tavukçuluğu yapılmaktadır. Son yıllarda et tavukçuluğu da gelişmeye başlamıştır.

 Didim


              Didim ilçesinin ilk yerleşim izleri Neolitik Devre (M.Ö. 8000) uzanır. M.Ö. 16.yüzyılda Miken, Giritliler ve daha sonra da Aka kolonilerinin varlığı görülür. Persler, Romalılar ve Bizanslılardan sonra 1071 Malazgirt savaşından sonra Anadolu�nun kapılarının Türklere açılmasından sonra ilk olarak Karia olarak anılan bu bölge Türklerin eline geçmiştir. 1261 yılından sonra Karia�da Menteşe Beyliği kuruldu ve Didim ve çevresi bu beyliğin içine alınmıştır.

              9 Mayıs 1990 tarihine kadar Didim ve çevresi Söke ilçesinin bir parçası iken bu tarihte yayınlanan bir kanunla Yenihisar kasabası merkez olmak üzere Akbük, Ak-Yeniköy beldeleri ile Akköy, Balat, Batıköy, Denizköy ve Yalıköy bağlıları ile ilçe olmuştur.

              Alanı 402 Km2 dir. 2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre 37 395 kişi yaşayan ilçede 3 bağlı belediye ve 5 köy bulunmaktadır.

              İlçe ekonomisi tarıma ve turizme dayalıdır.Tarla ürünlerinden buğday ve pamuk birinci sırayı almaktadır.Hayvancılık tüketim ihtiyacını karşılayacak kadar olup, özellikle küçükbaş hayvan yetiştiriciliği önde gelmektedir.

              Yaz aylarında önemli sayıda turistin ziyaret ettiği ilçede, ekonomi olumlu yönde etkilenmektedir.

 İncirliova


              İncirliova çevresinin 1600�lü yıllardın beri yerleşim yeri olduğu bilinmektedir. Osmanlı İmparatorluğu zamanında 1867 yılında bucak olmuş, 1898 yılında Belediye teşkilatına kavuşmuş olup, o zamanki  �Karapınar� olan adı 1934 yılında �İncirliova� olarak değişmiştir. 4 Temmuz 1987 tarihinde yürürlüğe giren 3392 sayılı Kanun ile ilçe olmuştur.

              2000 Yılı Nüfus Sayımı geçici sonuçlarına göre 40 733 kişi yaşayan ilçede 2 bağlı belediye ve 21 köy bulunmaktadır. Alanı 181 km2 � dir.

              İlçe ekonomisi büyük ölçüde tarım ve tarıma dayalı sanayiye dayalıdır. İlçenin yüzölçümü 181.000 dekar olup, bunun 131.469 dekarı kültür arazisi olarak kullanılmaktadır. İlçede incir, buğday, arpa, mısır, pamuk, tütün, susam, zeytin ve sebze yetişir.

 Karpuzlu

İlçe teşkilatı 09.05.1990 tarih ve 3644 sayılı Kanunla kurulmuştur. Karpuzlu ilk önce Dolamanlı mevkiinde kurulmuş, daha sonra bugünkü alan yerleşmiştir. İlk adı Demircidere olup, 19.06.1971 yılında Belediye Teşkilatı kurulduktan sonra Karpuzlu olarak değiştirilmiştir.

Alanı 272 Km2 olup, 2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre 13 207 kişi yaşayan ilçede 1 bağlı belediye ve 18 köy bulunmaktadır.

İlçe ekonomisi genel olarak tarıma dayalıdır. Toplam nüfusun % 95�i çiftçidir. İlçe topoğrafik yapı itibariyle polikültür tarıma elverişlidir.

Tarımın her dalında faaliyet gösteren ilçede bağ, bahçe yetiştiriciliği birinci planda olup, hayvancılık ve arıcılık ikinci derecede yer alır.

İlçenin ana tarım ürünleri zeytin, pamuk, tütün, mısır, buğday, yer fıstığı, susam ve sebze çeşitleridir.

 Köşk
İlçe 18 Mayıs - 20 Mayıs 1990 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 3644 ve 3647 sayılı Kanunla kurulmuş olup, 26.08.1991 tarihinde faaliyetine başlamıştır. İlçe merkezi Aydın - Denizli karayolu üzerinde kurulmuş olup, Köşk adını 1653 yılında meydana gelen deprem nedeniyle almıştır. Halk buna istinaden �Göçük� ismini vermiş daha sonraları �Göçük�e olan benzerliğinden dolayı �Köşk� adına dönüşmüştür.

İlçenin alanı 188 Km2 olup, 2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre 25 321 kişi yaşayan ilçede 1 bağlı belediye ve 24 köy bulunmaktadır.

İlçe ekonomik yönden Türkiye standartlarındadır. İlçe merkezi ve ova köylerinde narenciye, pamuk, mısır, yüksek köylerde incir, zeytin ve kestane üretilmektedir. Bu ürünler iç ve dış piyasaya pazarlanmaktadır

 Kuyucak

Kuyucak�ın Anadolu Selçukluları tarafından kurulduğunu söyleyebiliriz. Oğuz Boyları 24 Boy halinde ilçeye yerleştirilmiştir. Yerleşim birimleri bu boylardan çoğalarak bugünkü duruma gelmiştir. İlçenin adı; içme suyu, kullanma suyu olmadığından, yeraltı kuyusu çok olduğundan, önceleri �KUYUSUÇOK� diye anılmış, sonra da �KUYUCAK� adını almıştır.

Kuyucak ilçesi Denizli ve Manisa illeri ile komşudur. 1953 yılında ilçe olmuştur. Yüzölçümü 465 Km2 dir. 2000 Yılı Nüfus Sayımı sonuçlarına göre 31 094 kişi yaşayan ilçede 6 bağlı belediye ve 23 köy bulunmaktadır.

İlçede tarım ve hayvancılık gelişmiş durumdadır. Sanayisi gelişememiştir, sadece küçük meslek kuruluşları vardır.

Çay ve kaynak suları ile 5.135 dekar alan sulanmakta 87.433 dekarda kuru ziraat yapılmaktadır. Sulanabilen alanlarda ara ürün olarak pamuk, mısır, hububat, yem bitkileri ve bağ-bahçe tarımı yapılmakta, sulamayan alanlarda zeytin yetiştirilmektedir.

 Söke
Söke şehri XIII. Asrın sonlarında Türkler tarafından kurulmuştur. Kuruluştaki adı AKÇA şehridir. Sonraki asırlarda adı SÖKE olarak değişmiştir.1300 yılında Menteşe Bey Karya (Muğla) toprakları ile birlikte Balat ve Söke topraklarını da Bizans�tan alarak Türk damgasını bölgemize vurmuştur. Venediklilerin 1350 yılında Balat�ta bir konsolosluk ile temsil edildiğini görüyoruz.

XVIII. Yüzyıla kadar Balat Sancak merkezi iken, bu yüzyılın başında Sığla Sancak Merkezi Söke�ye taşınınca, bu Sancağa bağlı bir kaza merkezi olmuştur. Söke 1867 yılında ilçe olmuş ve önceleri İzmir İli�ne bağlı iken 1867 yılında Aydın İli�ne bağlanmıştır.

Söke, Aydın İli�nin yüzölçümü bakımından en büyük ilçesi olup, 1346 Km2�lik bir alana sahiptir.

2000 Yılı Nüfus Sayımı geçici sonuçlarına göre 137 739 kişi yaşayan ilçede 8 bağlı belediye ve 34 köy bulunmaktadır.

İlçe ekonomisi, yıllık gayri safi hasılasının % 70�ini sağlayan tarımsal üretim ile tarıma dayalı sanayi malları üretimine dayanmaktadır.
İlçede pamuk, hububat, mısır ve ayçiçeği ile diğer tarla bitkileri, zeytin, narenciye, incir ve diğer meyveler, sebze ve karpuz üretimi başta gelir.

İlçenin önemli sanayi kuruluşları arasında tekstil alanında faaliyet gösteren Söktaş, Mavi Ege, muhtelif çorap üreten Menderes Tekstil, gömlek üreten Ekenerler; Menderes, Tuntaşlar gibi 16 adet çırçır fabrikası; tarım Makineleri sanayiinde malları uluslararası pazarda aranılan Altınöz Tarım Makineleri , İlgi Ziraat Makineleri; klinker ve çimento üretiminde Batı Söke Çimento Sanayi; karo ve seramik üretiminde Yüksel Seramik; inşaat sektöründe Karakaşlar kum üretme fabrikası; gıda sektöründe Söke Değirmencilik gibi fabrikalardır.

Küçük sanayi siteleri ise çok ortaklı sanayi sitesi kooperatifleri şeklinde oluşmuştur. Halen faaliyette olan Söke Küçük Sanayi Sitesi Kooperatifi Türkiye çapında örnek bir kooperatiftir.