Düzce’miz geçirdiği deprem yüzünden, fiziki olarak eski görünümünden çok şey kaybetti. Yeni Düzce ile eski Düzce arasında hiç bir ilişki kalmadı; eski postahaneden başlayan ve eski Zincirli Kuyu hizasına kadar olan ada hariç.  Eskiyi günümüze taşımak lazım geldiğini anlıyorum. Her hangi bir şey, birden bire var olmaz, eskiden var olan oluşumun üzerinde günümüze ulaşır. Bunları unutmamak gerekiyor. Üstelik; genetik kodlamanın bir ürünü olsa gerek, ülkemiz insanının arşiv ve dokümantasyona karşı hiç ilgisi yoktur. İşte bu nedenlerle, her zaman gurur duyduğum toprağım Düzce için, bir projeyi izninizle, sizlerle paylaşmak istiyorum. Projenin adı; Eski Düzce ve İnsanları.
1970 lere kadar Düzce'nin nüfusu 20 bin olmamıştı. Herkes aşağı yukarı birbirini tanırdı.
Sizlere, bilhassa genç nesle, bir kaç şey anlatacağım. Aranızda bunları hiç duyan oldu mu acaba?

-Eskiden Otopark vardı. Buradan İstanbul istikametine, Kışla, Hendek, Adapazarı'na ve batı istikametinde olan Düzce köylerine otobüs kalkardı.
-Akçakoca ve Yığılca otobüsleri, Akçakoca Caddesi'nde Düzce Postası matbaasının arkasındaki bir bahçeden kalkardı.
Bu bahçede köşede, sadece erkeklere ait 'ayakyolu' vardı ve çok pis kokardı.
-Ankara’ya gidecekler ise Halk Eğitim Merkezi ve Halk Kütüphanesinin altında olan Saraç yazıhanesinden otobüse binerlerdi.
-İstanbula giden iki otobüs firması vardı; Düzce Seyhan ve Düzce Nakliyat. Bu iki firma arasında sürekli rekabet olurdu.
-Sebat Otobüs Karoser Atölyesi, ülke çapında tanınırdı. O zamanlar otobüsler, çıplak kamyon motoru ve şasisi üzerine inşa edilirdi. Otobüs karoserleri ahşap doğramalardan yapılırdı. Koltuklar geriye yatmazdı. Geriye yatan ilk koltuklu otobüs Yağcı Hüseyin'e aitti.
-Düzce'de 5 adet otel vardı. Park Oteli, Düzce Palas, Yeşilyurt Oteli (Akçakoca Caddesinde), Uğur Oteli (Antep Caddesinde) ve Nalbantoğlu Oteli. Bunlardan Düzce Palas ve  Şeker Palas Oteli, Düzce'nin en iyi(!) otelleriydi. Konsere gelen sanatçılar, şarkıcılar ve tiyatro kumpanyaları bu otellerde kalırlardı. Bu otellerde tuvalet ortaktı. Bazı odalarda sadece musluk ve lavabo vardı. Nalbantoğlu Oteli  ahşap bir oteldi. Diğer oteller, 'han' vazifesi görür, Çarşamba akşamları pazarcılarla ve köylülerle dolardı.
-Bolu Caddesi üzerinde " Sabahcı Kahvesi" vardı. Burası sabaha kadar açıktı. Yeri,yurdu olmayan gariplerin, arada bir çay içmek ve uyumamak şartıyla, sabahladığı bir yerdi. Polis, birini aradığı zaman ilk önce Sabahcı Kahvesine bakardı. Bize 'Oraya gitmeyin, bitlenirsiniz' dendiğini hatırlıyorum.
-Bayram Sineması, Lale Sineması ve Gençlik Sineması Düzce'nin sinemalarıydı. Bayram Sinemasının yazlık kısmı, Spor Sokak üzerindeydi. Diğer sinemaların bahçeleri, hemen sinemanın yanlarında yer alıyorlardı. Lale Sinemasının bahçe-yazlık kısmında perdenin arkasında sinema sahibinin evi bulunurdu. Lale Sinemasının yan sokağında bir gazoz imalathanesi vardı.  Çeyrek ekmek içine köfte ve gazoz ile film seyretmek ve çekirdek çıtlatmak, biz çocukların en büyük eğlencesiydi. 100 kuruş sinema,25 kuruş ekmek-köfte, 15 kuruş gazoz. Bayram Sineması en kaliteli sinemaydı. İç mimarisi ve locaları çok hoştu. Balkondan film daha iyi seyredilirdi. Onun için biz pahalı olmasına rağmen balkon alırdık, veya salon bileti alır balkon da müsait ise oraya sızmaya çalışırdık. Bayram Sineması, yabancı filmler ile çok öne çıkan Türk filmlerini, Lale Sineması Türk filmlerini ve Gençlik Sineması ise her türlü filmi oynatırdı. Bir dönemin seks furyası avantür Türk filmleri hep Gençlik Sinemasında oynardı. Gençlik Sineması en garip sinemaydı; koltuk yoktu, tahta sandalyeler yan yana dizilerek, arkadan uzun bir kalasla birbirine çivilenmiş olarak diziler halinde seyirciye hizmet verirdi.
Martı Sineması ise çok daha sonra açıldı. Komit'lerin sahibi olduğu bu sinema açıldığında, bir kasaba sineması olarak zamanına göre çok ilerideydi. Lobisi, fuayesi çok şık, koltuk mesafesi rahattı. Koltukları ve dekarasyonu kırmızı idi. Misafir biriyle gittiğimiz zaman Martı Sinemasıyla gurur duyardık.
-Diğer, erkeklere yönelik, gurur duyacağımız şey ise Petek ve Orkide idi. Her ikisi de bulundukları zaman dilimi içinde, hele bir kasaba kahvesi kıstasında, son derece lüks salonlardı. Petek aslında pastane olarak yapılmıştı. Daha sonra kahvehaneye dönüştürüldü.
-Kenan Caz ve Belediye Orkestrası. Sadece iki orkestra vardı. Kenan Caz'ın sahibi Kasap Kenan dı. Düzce'den çıkmış müzisyenlerin çoğu Kenan Caz da yetişmişlerdi. Daha sonra, Kenan Caz'ın talebeleri Barbarlar Orkestrasını kurdular.
-Düğün salonu olarak, Orman İşletmesi Misafirhanesi, Gazino, Petek, Orkide ve Belediye  salonları kiralanırdı.
-Yeşil Köşe Pastanesi, Nadi Abi...

.......gibi.

İster yerel bir gazete olsun, ister yerel bir TV olsun şöyle bir kampanya yapamaz mı? Düzce'nin herhangi bir yerinde, bir köşesinde, arka,yan hangi planda olursa olsun, Düzce'nin bir parçasını alan insanlı fotoğrafları, diğer Düzce fotoğrafları okuyuculardan veya izleyicilerden istense, bu resimler TV  de proğram geçişlerinde gösterilse, ve/veya bir gazete bir köşesinde eski Düzce resimlerini yayımlasa, hem geçmişe ait olan izlerimiz silinmez, hatırlanır ve güzel bir arşiv olur kanısındayım. Bu talebimi Düzce Postası sahibi, sevgili büyüğüm B.Maradit'e yazdım ve ondan bu konuda benimle röportaj yapmasını istedim. Düzce'de yaşlı olan bütün insanları konuşturmalıyız. Onların anıları, artık anonim ve ulusal değerdir, diye düşünmekteyim.
Bu projemi nasıl buluyorsunuz?
Bana  bu konuda, etkili bir kamuoyu taratmada yardımcı olur musunuz?
Bana Linklerin Görülmesine İzin Verilmiyor
Linki Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap adresinden ulaşabilirsiniz.
Sevgi ve saygılarımla.
Halit Edip Özcan  gsm 533 440 95 15