Çok yakında Ulu Asanın Gölgesindeki Ulu isimli tarzında ilk hikayesel menakıp ve türbenâme olan çalışmamız yakında kitapçılarda yerini alacaktır. Gündüz yayınevi yayınlarından çıkıyor. Önemli olan dost gönüller de yerini almasıdır.
                      Konu olarak özetlersek;
                      Çilimli Yukarı Karaköyünde metfun bulunan 15, ve 16, yüzyıllarında yaşamız gönül sultanı Aliyyül Muslihiddin Efendinin yaşamı yani menkîbelerini derleyerek, kaynaklardan da yararlanarak, tevatürleri yani sözlü anlatımları derleyerek bu çalışmamızı oluşturduk.
                      Şunu unutmayalım ne demişler; Söz uçar yazı kalır.

                      Netice olarak bu çalışmamız bize hikayenin içinde ki hikayeyi verdi. Bu hikaye tefekkürü anlattı. Gönlü anlattı. İnsanlık meziyetimizi hatırlattı. Bize bir seyahatnâme oldu.
                      Gayret bizden tevfik cenab-ı HAK' dan.
                     

Emeğinize,yüreğinize sağlık.
Dediğiniz gibi ''dost gönüllerde yerini alması...'' çalışmanızın karşılığını bulması duasıyla...

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
ŞEYH ŞABAN-I VELİ TÜRBESİ KASTAMONU
Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap
HAYREDDİN TOKAD-İ KABRİ ŞERİFİ BOLU

Resimlerin Görüntülenmesine İzin Verilmiyor
Resimleri Görebilmek İçin Üye Ol veya Giriş Yap

                3 ağustos pazar günü Düzce Çilimli Yukarı Karaköyün de  Aliyyül Muslihiddin hazretlerini anma etkinlikleri gerçekleştirildi. Muslihiddin Efendi derneğinin ve yardımseverlerin katkılarıyla 71 çocuk sünnet edildi. 12000 kişilik yemek ve içecek ikram edildi. Yemek ikramın da 1700 kg pirinç, 700 kg et, 17000 ayran kullanıldı. Çok güzel bir organizasyondu. Çok değerli hocaların anlatımlarıyla çok güzel bir yad günü oldu.
   
                Ulu Asanın Gölgesindeki Ulu adlı kitabımıza ilgi büyüktü.

                Teşekkürler, emeği geçenlere çok teşekkürler.

                                                                       Abdülkadir Kalay
     

ULU ASANIN
GÖLGESİNDEKİ ULU

   (Bir Gencin Hakkı Arayış Hikayesi)

   Murat; İstanbul da bir üniversitenin tarih bölümün de okuyan, ailesi Anadolu’nun sessiz ve güzel bir kasabasın da yaşayan, hayatı daha tam tanımamış ve hayatı tam anlamıyla standart bir öğrencilikle geçmiş biraz tarihe meraklı bir o kadar da heyecanlı bir genç idi.
                     
   Tarih sevgisi on da öyle bir etki yapmıştı ki hayatının sanki tek bir gayesi olmuş bütün dünyevi ilgilenebilecek yaşantı amaç ve  güzellik vakit geçire bilinecek tüm heves ve arzular onun için sadece Kaf dağının arkasındaydı. O sadece hayatı tarihin kendisin de içine sığılmaz engin okyanusların da bulmuş ve tarihin gizemli sayfaların da adım, adım ilerleyen çevresine göre biraz tuhaf olan bir garip adamdı işte.
                     
   Bu sevgi onda çocuk denecek yaşlar da başlamıştı.Kasabası ve çevresinde ki tarihi eserleri türbeleri ve önemli kişilerin hayatlarını incelemiş eline geçirdiği kitapları okuyan ve her geçen gün tarihin bilinmeyen gizemde kalmış güzelliklerini tanıyan bir garip adamdı işte.Bu sevgisini ileride bir meslek olarak yapacak olması onu o kadar heyecanlandırıyordu  ki içindeki bu mutluluğu kendisinden başkası bilemezdi..
                       
   İstanbul onun için bir aşktı belki aşktan da öteydi. Buraya okula başlamadan önce babasıyla birkaç defa gelmiş bu kültür ve medeniyet yuvası şehirden çok etkilenmişti.
                     
   Artık üniversite hayatının da nihayetine gelmiş arkasın da anlatılamayacak kadar güzelliklerle dolu bir zaman yaşamış kafası artık hayatın meşgalelerine takılmaya başlamıştı bile. O bunları düşünürken okulun finalini de düşünüyordu. Bu final öyle bir final olmalıydı ki kendisinin tüm sevgisini ve sevgi ne kelime sanki damarlarını yırtarcasına zorlayan o kutlu aşkı anlatmalıydı fakat neyi anlatmalıydı. Devamlı bunun için cenabı hakka yalvarıyor bir yol göstermesini niyaz ediyor bu dert onun içerisini sanki yeyip bitiriyordu. 2007 Yılının sıcak bir haziran ayın da  bu düşünceler ile yatağına uzanmış uzun, uzun düşünüyordu. Hangi konu üzerine çalışma yapmalıydı.
   
   Bu düşünceler ile yavaş ,yavaş kendin den geçmek üzereydi ki uyku ve uyanıklık arasında bulunduğu sırada birden sisler içinde kendini tarihi bir mezarlık ta gezer iken buldu birden ani bir titremeyle irkildi , şükürler olsun rabbim dedi. Buldum diye avazı çıkana kadar bağırıyordu ki istemeden de olsa ani bir hareketle ağzını kapadı ve yumuşak candan ve sıcacık bir gülümsemeyle “bulmadım ya Rabbi buldurdun” dedi.
                   
   Evet, buldurulmuştu değimli fakat neyi?
   .- Neyi mi? En çok sevdiklerini. Mezarlıklar ve tarihi mezar taşlarını. Çünkü o biliyordu ki tarih mezar taşlarının üstün de asıl canlılığı ve diriliğiyle duruyordu öyle bir dirilikti ki bu işte kıyamın  ta kendisini simgeliyordu ve ancak böyle anlatıla bilinirdi. O boş vakitlerinin çoğunu tarihi mezarlıklarda geçirir oradaki mezar taşlarını inceler ve tabiî ki bol ,bol tefekkür eder ölümü hatırlardı. Onun asıl arkadaşları mezarlardaki dünya gözüyle ölülerdi fakat onlar onun en yakın arkadaşlarıydı. Çünkü bu arkadaşları toprağın üstündekiler gibi değillerdi. Onlar kimsenin ne arkası dan konuşurlardı ne de lüzumsuz yere gülerler ne de dalga geçerler ne de boş ,boş konuşurlardı. Onlar çünkü, ah çünkü toprağın üstündekilerden sanki bu dünyada ebedi kalacaklarını sanarak her şeyi ama her şeyi akıllarına ne geliyorsa yaparlarken yani günlerini gün ederlerken yerin altındakilerin kıyameti çoktan kopmuştu bile. O kıyamet öyle bir kıyametti ki eğer biz bir an farkına varsaydık başımızı yerden kaldırmaya cüret eder miydik acaba? Çünkü kabir ya cennet bahçelerinden bir bahçe ya da cehennem çukurlarından bir çukurdu. Nefis denen  insanın bir parçası olan bu canavar ne sopadan ne silahtan ne laftan hiçbir şeyden korkmaz sadece ve sadece ölüm ve mezarlıktan korkardı. Çünkü sonu orada bulacağını biliyordu ve nefsini terbiyemidir ibret almak mıdır artık her neyse onu ölmeden önce kabristan ehli yapmıştı. Bu gezilerini artık akademik çerçeve içerisinde yapacaktı. Bunu başaracağına da inanıyordu.
                             
   Bu mutlulukla gözyaşları içerisinde uykuya daldı. Uykusunda bile mezarlıkları geziyordu. Kabir, kabir her yan kabir ne yana baksa sis ve kabir başka bir şey yoktu rüyasında. Çünkü kendisi aslını sorarsanız derviş meşrepliydi. Fakat o hep kendini arıyordu. Belki de kendi onu arıyordu: bazı günler sabahtan akşama kadar gezer bazen odasından dışarı çıkmazdı. Hep düşünmek isterdi. Düşünürdü fakat neyi? Neyi mi aradığı gerçeği ( huzur’u) tabiî ki.